Wymowa: /kjuː/
Poza pierwszą literą q wszystkie pozostałe litery (ueue) są nieme. Cała wymowa opiera się na q i towarzyszącym mu dźwięku /juː/.
Wymowa: /ˌdaɪəˈriːə/
Litera h jest niema, a grupa rr wymawiana jest jako pojedyncze /r/. Dodatkowo akcent pada na trzecią sylabę, co sprawia, że wymowa znacznie odbiega od zapisu.
Wymowa: /ˈkwaɪər/
Ch wymawia się jako /k/, a oir jako /waɪər/ – pisownia zupełnie nie odzwierciedla wymowy.
Wymowa: /ˈθʌrə/ (BrE) lub /ˈθɜːroʊ/ (AmE)
Thor wymawiane jest tu jako /ʌr/ (BrE) lub /ɜːr/ (AmE), a końcowe ough redukuje się do /ə/ lub /oʊ/. To jeden z najbardziej nieregularnych wzorców w angielskim – ough może mieć nawet siedem różnych wymów.
Wymowa: /kɔːt/
Augh wymawiane jest jako /ɔː/. Litery gh są nieme. Jest to pozostałość po staroangielskim dźwięku /x/, który zanikł, ale pisownia go zachowała.
Wymowa: /klaɪm/
Końcowe b jest nieme. Występuje ono po m na końcu wyrazu. Jest to regularna zasada w angielskiej wymowie (np. bomb, comb, thumb, limb).
Wymowa: /ˈkɜːrnəl/
Jest to słowo zapożyczone z francuskiego. Wymowa przeszła drastyczną zmianę, ale pisownia zachowała pierwotną formę. Litera l jest niema, a pierwsze o wymawia się jako /ɜːr/ — zupełnie inaczej niż sugerowałaby pisownia.
Wymowa: /ˈkeɪɒs/
To słowo pochodzi z greckiego. Ch wymawia się jako /k/, a nie jako /tʃ/. To typowe dla słów greckiego pochodzenia (np. character, chemistry, chorus).
Wymowa: /ˈsʌtəl/
Litera b jest niema, ponieważ występuje w grupie bt. W tym połączeniu b nigdy nie jest wymawiane (np. debt, doubt).
